دوستان و خوبان من :

پیچک احساس همیشه مورد لطف وعنایت شما عزیزان

قرارداشته ودارد ومرهون مهرو محبت های خواهران

خوب وبرادران گرامی بوده تصمیم دارد با چهره ای متفاوت

 ودیگرگونه به نوازش چشمان ناز شما بپردازد ازین به بعد

 در اینده ای نزدیک با استفاده از اشعارشعرای بزرگ قدیم و

معاصر و اشعار و قطعات ادبی از دفاتر مختلف ودوستان و

ذکر یاد وخاطره ای از کسانی که به  نوعی در رشد نگرش

 من نقش داشته اند ادای وظیفه نمایم و در این راه مستحق

 کمک و ارشادوراهنمایی های شما  عزیزان همچون گذشته

خواهم بود اما انچه ازاشعار خودم تا کنون نگاشته شد قبلا

 در کتاب ویا مجلات وروزنامه های محلی انتشار یافته که

 تقدیم نگاه شما عزیزان نمودم و ادامه ی ان انشااله بعد از

 چاپ اگر توان مالی اجازه داد واگرعمری باقی  بود جانم

 فدای چشمان قشنگ شما باد

(تا اینده ای نه چندان دور خدا نگهدارتان )

ستاره   از   درون   من   خبر    داشت

ز  درد   سینه ی  من   چشم تر  داشت

غمم    درهم    شکست   ایینه ها    را

که  تصویری   ز   رنج  مستمر  داشت

نگاهم   چون   تبر   بر   اسمان  خورد

دلی  پر   خون  ازین   طاق قدر  داشت

تمام   روز  و  شب   در  رنج  و اندوه

بدینگونه   زمان ،  بهرم   ثمر   داشت

شقا یق      حاصل    خون     دل    من

دو صد   قصه   ز پای   رهگذر  داشت

کسی    حرف    مرا    باور    نمی کرد

که  این دل  زخم خنجر از  بشر   داشت

دمی     از     سایه ها    ایمن     نبودم

دلم   از  سایه  ها    خون  جگر  داشت

کواکب را،همان شب دیدگان تر بود

جهان آتشفشان شد،تو گویی در تب و در تاب می سوزد

زمین آبستن طوفان دیگر بود

کتاب آفرینش ،برگ برگش فصل ماتم بود

خبر از هجرت انسان برتر بود

چه درد آلود و پر غم بود

که این ضربت سری بوسید،که بر هر سروری سر بود

نمی دانم که تیغ کین چه می جویید؟

به دور از ذهن و باور بود،و بغضی آسمانی در گلو ترکید

و از ژرفای جان خودفغان و گریه را سر داد

وتاریخ و زمان، براشک و بغض مردم گیتی

شتاب و شکل دیگر داد

و دریا در تلاطم بود

سپیدی در چنان صبحی که از غم جامه می پوشید

درون نعره ها گم بود

علی ان صبحدم با خون وضو می کرد

به درگاه خداوندی،به محرابی زشوق وصل او

سری از سجده در خونش فرو می کرد

علی از کعبه تابید و درون مسجد کوفه

میان عدل و داد خویشتن خوابید

علی ان صبحدم ،ان روز

برای وصل با جانان ،شتاب و شوق دیگر داشت

علی در بهترین شبهای این عالم

 میان خون و بستر بود

علی این بار هم با خون

نقاب از صورت غارتگران برداشت

علی احیای دیگر داشت

علی سرور،علی اطهر

علی رحمت،علی رهبر

علی در پهنه ی عالم ندا برداشت:

که ای انسان مسلمان باش

زاین خاکی که می رویی،عدالت را شکوفا کن

علی سرچشمه ی ایمان و بینش بود

علی چون موج توفنده ستم را زیرورو می کرد

علی ان قدرت قاهرکه از بعد زمانها هم فراتر بود

علی باب المداین بود،علی انسان برتر بود

علی هر راه روشن را،زقران محمد جستجو می کرد

علی دستی پراز مهر و محبت بود

علی ایینه ی مهر و عطوفت بود

علی قران ناطق بود

علی عین ریوفت بود

تمام فکر این اسطوره ی هستی

همیشه در پی فردای بهتر بود

علی انسان برتر بود

                           ((پویا-غلامرضا گرجی فریمانی))

برای   من   تو  بودی  محور  دل

تو   بودی   اتشی  در  مجمر  دل

به هجر خود  نشاندی غم به دلها

چو اشکی  رفتی  از  چشم تر  دل

چو از این قاب خاکی  پر گشودی

به  خط   غم   نوشتی   دفتر   دل

خزان   سوغاتی   تقدیر  ما  بود

اجل   از   کف   ربوده  گوهر دل

غروبت   در  صفای  خانه ، مادر

نمی گنجد  به  حجم  و  باور   دل

فروغ   روشنی  از  دیده   پر  زد

امید   زندگی   رفت   از   بر   دل

ضمن عرض تبریک عید مبعث قطعه ی ذیل را تقدیم وامید که روزی

 از مسلمانان واقعی انحضرت باشیم      

        (آخرین میراث الهام خد ایی)  

حرف اول در زمان جاهلیت،دشنه بود

دست وپای هر تپش در سینه ی انسان

اسیر دشنه های تشنه بود

منطق مرد بیابان عرب شمشیر بود

حرف حق تنها به تصمیم کمان و تیر بود

حجله گاه دختران را خاک سرد گور بود

منطق و قانون عصر جاهلیت زور بود

هر کجا چاهی ،قناتی ،چشمه ای از آب بود

تیغ در فکر تصاحب دمبدم بی تاب بود

مهربانی دشنه بود و عاطفه دشنام بود

تیز تر تیغی که  می برید بس خوشنام بود

آسمان  مکه از رنگ قساوت تیره تر

روز و شب نوع بشر در خواب غفلت ،بی خبر

آسمان  مکه در زنجیر شب ها  دست و پا می زد

رهایی،همچو هرم آرزویی در دل شب دست به دامان دعا  می زد

وندران ظلمت که چتر قیر گون شب به هر جا سایه گستر شد

ندای حق ، ردایی بر تن پاک محمد

آن امین حی داور شد

و انشب کوه و کوهستان ز سر تا ریشه می لرزید

که در غار حرا  آنشب محمد در تب اندیشه می لرزید

حرا   ، آن لحظه ها همچون صدف در سینه ی خود

گوهری پاک و توانا داشت

محمد آیت پاک رهایی ،در دل غار حرا جا داشت

طلوع آخرین میراث الهام خدایی بود

محمد انفجار نور ایمان الهی بود

حرا ، آرام و اما در درون  آتشفشانی داشت

زبهر حاکمان زور و زر خط و نشان می کاشت

هوای مکه آنشب شور دیگر داشت

محمد از حرا تابید

برای رستگاریهای انسان، از خدا دستور دیگر داشت

ملایک در زمین مکه مهمان خدا بودند

همه در انتظار حکم و فرمان خدا بودند

زمین و آسمان مکه غرق نورباران بود

زمین پوشیده از عطر بهاران بود

قبایل همچنان  در خواب ،اما در حرا تنها دل پاک محمد

هر دم و هر لحظه ای بی تاب

تو گویی در حرا آنشب قیامت شد-پیام حق زجبریل امین

انشب قرایت شد

"زجا برخیز-ندا بردار-لوای رستگاری را تو از این نقطه

از غار حرا  بردار-تو قران  را –پیام حق به انسان  را قرایت کن"

"تو این فرزند آدم  را ازین ظلمت،به سوی رستگاریها هدایت کن"

تو قران خدا را ،آیه آیه بر بشر بنما-تو با برهان این ایات

زکفر و شرک این گیتی اعلام  برایت کن

زانسان رفع شر بنما ،رهی نو بر بشر بنما

تقدیم بر تمام آزادگان راه محمد(ص)

آتشی  جانسوز  با  دست  اجل  جان  را  بسوخت

ای   دریغا  خرمن   پربار   جانان   را  بسوخت

نوبهاران   شد   لگد کوب  خزان  از  راه   کین

شعله هایش  دانه های  خوب  باران را بسوخت

شد  کویر  تشنه  این   دل  با   تپشهای  غمین

داغ پرپر گشتگان هم باغ و بستان را  بسوخت

خوان    ماتم   گسترانیده   اجل    بر  خانه ها

آتشی  شد  شعله ور ،آباد و ویران را بسوخت

گو  ببارد  ابر غم  هر  روز و شب از دیدگان

درد  داغ  او  به دلها ،راه  درمان را بسوخت

چو   ماهی  در  دل   دریا   تپیدن-- چو تیهو از سر شاخی پریدن

چوباداز سینه ی صحرا گذ شتن—  چو آهو  در دل کوهی دویدن

                        شنیدن کی بود مانند دیدن

چو عکسی  اندرون  قاب  مردن---به خاکی ازفراموشی سپردن

تمام     لحظه های    آخر عمر--- تپش های دل خود را شمردن

                       شنیدن کی بود مانند دیدن

چوشاعر بلبل و گل را  ستودن---چو شبنم  بر  رخ گلها غنودن

چوشمعی قطره قطره آب گشتن---چوشعری در دل شبها سرودن

                       شنیدن کی بود مانند دیدن

چوماهی از لب شب سرکشیدن---به سر از کهکشان افسر کشیدن

کبوتر وار  با  بالی پر از خون--- ز   بام    بودنی ها    پرکشیدن

                       شنیدن کی بود مانند دیدن

چو صبح  مرگ بر شبها دمیدن--- ز   بام    نو جوانی ها    پریدن

ز  شرم   بی نوایی  آب  گشتن--- چو  اشک  از  ناودانیها   چکیدن

                        شنیدن کی بود مانند دیدن َ

گره از خشم بودن باز کردم

***

به  سوی آرزو  پرواز  کردم

***

تپش های دلم همراه او بود

***